Funkcje systemowe, pułapki i przerwania
Jednym z działań najczęściej wykonywanych w jądrze jest żądanie wykonania funkcji systemowej. Funkcje systemowe zapewniają dostęp do usług świadczonych przez jądro, a żądanie ich wykonania można uważać za polecenia dla jądra. Program obsługujący wywołanie funkcji systemowej, zanim funkcja systemowa zostanie zainicjowana, wykonuje następujące działania wstępne:
odczytuje parametry funkcji systemowej,
sprawdza, czy parametry są umieszczone pod poprawnymi adresami i następnie kopiuje je z procesu użytkownika do jądra,
wywołuje w jądrze odpowiedni program wykonujący funkcję systemową.
Wyniki działania funkcji systemowej są zwracane do procesu użytkownika. Przy wywołaniu zakończonym sukcesem program obsługi funkcji systemowej w jądrze zwraca wartość specyficzną dla danej funkcji, przy wywołaniu zakończonym porażką - wartość 1. W czasie wykonywania funkcji systemowej mogą wystąpić dwa zdarzenia. Do procesu może być przesłany sygnał albo inny proces może osiągnąć wyższy priorytet. Jeżeli do procesu zostaje przesłany sygnał, to może on spowodować zaniechanie wykonywania funkcji systemowej. Inna możliwość to zawieszenie sygnału do czasu zakończenia funkcji. Jeżeli w systemie istnieje proces o wyższym priorytecie, to program koordynujący wywołuje program szeregujący procesy, czyli program obsługujący przydział procesora do procesów. Program ten spowoduje, że procesor zostanie przydzielony do procesu o wyższym priorytecie. Wówczas proces bieżący uzyska najwyższy priorytet i wznowi wykonywanie przez powrót z funkcji systemowej do przerwanego fragmentu w procesie użytkownika. Pułapki mogą wystąpić z powodu błędów w programach (na przykład dzielenie przez zero) czy też błędów systemowych (na przykład błąd strony). Proces jest informowany o powstałym problemie albo za pomocą sygnału, albo przez sam fakt swojego zakończenia.