UNIX

Każdy plik ma ściśle określone prawa dostępu stwierdzające, czy określony użytkownik jest uprawniony do odczytania lub zapisania pliku, lub do jego wykonania, jeżeli jest to program lub plik poleceń. Użytkownik może z wielu powodów pragnąć zachowania poufności niektórych swoich plików. Dostęp do takich plików innym użytkownikom powinien być więc zabroniony. Innym powodem odmowy dostępu do określonych plików jest to, że nawet drobny błąd może spowodować poważne zniszczenia w systemie, np. uszkodzenie pliku zawierającego korzeń drzewa katalogów uniemożliwia korzystanie z jakichkolwiek plików. Zarówno ze względu na poufność, jak i na bezpieczeństwo UNIX zawiera schemat uprawnień do korzystania z plików. Najczęściej użytkownicy mają pełne prawo do korzystania z własnych plików, ograniczone prawo dostępu do wybranych plików systemowych, nie mają natomiast żadnych praw do korzystania z plików należących do innych użytkowników. Użytkownikowi można przyznać lub cofnąć trzy rodzaje praw dostępu do pliku lub katalogu reprezentowane przez następujące litery: r (read) - prawo czytania, w (write) - prawo pisania, x (execute) - prawo wykonywania.Każdy użytkownik może mieć dowolną kombinację tych praw. Są one całkowicie niezależne i posiadanie jakiegokolwiek z nich nie jest warunkiem posiadania innego. W przypadku plików prawa te są interpretowane w następujący sposób. Prawo pisania oznacza zezwolenie na zmianę zawartości pliku, w tym także na jego zniszczenie. Prawo czytania w gruncie rzeczy oznacza jednocześnie prawo do kopiowania. Wynika to ze specyfiki systemu operacyjnego UNIX. Ponieważ system nie rozróżnia plików i urządzeń, wypisywanie pliku na terminalu jest traktowane jako kopiowanie do pliku specjalnego, reprezentującego terminal. Nie ma więc żadnych różnic pomiędzy czytaniem i kopiowaniem. Prawo wykonywania oznacza, że zawartość pliku może być potraktowana jako program do wykonania; nie wiąże się ono z prawem do czytania, gdyż użytkownik, aby wykonać program zapisany w pliku, nie musi go kopiować.