UNIX

Przeadresowywanie wejścia/wyjścia polega na zmianie standardowych urządzeń wprowadzania i wyprowadzania informacji na inne wygodne dla użytkownika. Każdemu procesowi w chwili uruchamiania przypisuje się automatycznie standardowy strumień wejściowy i standardowy strumień wyjściowy. Normalnie są one dołączone odpowiednio do klawiatury i ekranu terminalu. Większość programów wypisujących informacje wpisuje je do standardowego strumienia wyjściowego i oczekuje danych ze standardowego strumienia wejściowego. Użytkownik nie musi więc podawać, gdzie należy kierować wyniki. Na przykład chcąc wypisać zawartość katalogu wystarczy podać polecenie Is bez dodatkowego żądania, aby lista plików pojawiła się na ekranie terminalu, jest to bowiem jej domyślne miejsce przeznaczenia dopóty, dopóki nie zostanie jawnie zmienione przypisanie strumienia wyjściowego. Kierunki wprowadzania i wyprowadzania są oznaczone odpowiednio znakami "<" i ">". Przykładowo, używając polecenia Is można wprowadzić wykaz plików zawartych w katalogu do dowolnego pliku (np. plik ls) zamiast na ekran terminalu: ls - wypisz na ekranie terminalu zawartość katalogu,
Is >plik ls - umieść wynik działania polecenia Is (tj. zawartość katalogu) w pliku plikls,
Is ťplik ls - dołącz do poprzedniej zawartości pliku plikls wynik działania polecenia ls.
Tekst ">plik_ls", będący częścią polecenia, jest interpretowany przez powłokę i nie jest przekazywany do programu ls. Przeadresowanie wykonuje więc sama powłoka, a zmiana standardowego strumienia wyjściowego obowiązuje tylko na czas wykonywania jednego polecenia. Jeśli nie należy niszczyć poprzedniej zawartości pliku, to można do niego dołączyć wyprowadzaną informację używając złożenia znaków "ť". Plik, do którego przeadresowywane jest wyjście, jeżeli dotąd nie istniał, zostanie najpierw utworzony; a jeżeli już istniał i mieliśmy do niego odpowiednie prawa dostępu, to jego poprzednia zawartość ulegnie zniszczeniu.